MÜFREDAT KAOSU VE YAYGIN EĞİTİMİN AÇMAZI

 Eğitimin halen gündemde olması ve önemine binaen; eğitimle ilgili değerlendirmelerime devam etmek istiyorum.

Müfredatla ilgili bir çalışma sonucunu aktararak konuyu açmak istiyorum. “2006 yılında Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Teşkilatı OECD, üyeler ve örgütle işbirliği yapan ülkelerin eğitim sisteminin düzeyini belirlemek için bir araştırma yaptı. Ulusal Öğrenci Değerlendirme Programı tarafından yapılan araştırmada 41 ülkede 15 yaşındaki 250 bin öğrenci teste tabi tutuldu. Okullarda yapılan ve 2 saat süren testlerde öğrencilere fen bilimleri, okuma ve ağırlıklı olarak matematikle ilgili sorular soruldu. Testlerde en iyi okul sistemine Finlandiya’nın sahip olduğu belirlendi. Finlandiya’da öğrenciler hem matematik, hem okuma, hem de fen bilimleri konularında başarı gösterdi. Çin’in Hong Kong bölgesi, Finlandiya, Kore ve Hollanda matematik testinde en fazla başarı gösteren ülkeler oldu. Türkiye ise sondan altıncı sırada yer aldı.”

Ne kadar gurur verici bir tablo değil mi?. Tabi tarikat okullarının özel kurgulanmış ve çok sınırlı bir grupla gövde gösterisi ve reklama dönük “sözde matematik olimpiyatlarında”  aldığı “parlak” başarılara bakarak kendini avutmak isteyen şark aymazlığında değilseniz durum içler acısı. Yeteneklerine bakılmaksızın okullara kanalize edilmiş, önlerinde üniversiteye girebilmek gibi ucu ve sonu belli olmayan bir süreci hedeflemiş milyonlar, bu milyonların açmaz ve çıkmazı üzerinde nemalanmak üzere oluşturulan bir dershanecilik sektörü, orta öğretim kurumlarına bir alternatif gibi geliştirilen, desteklenen ve bir siyasi görüşün arka bahçesi olarak görülen İmam Hatip okulları ve gelir dağılımındaki aşırı dengesizliğin yarattığı dar ve seçkinci bir özel okul anlayışı; oluşan acı tablonun somut çizgileri olarak beyinlerimize kazınıyor.

Bırakın pozitif bilimlerde sorgulayıcı, araştırıcı, analiz ve sentez yapabilen, kendisi ve toplumla barışık bir öğrenci profili, daha toplu yaşamın ilke ve kuralları, temizlik ve hijyen anlayışı, demokrasi, insan hakları ve medeni kurallar bütününden habersiz, toplumsal ve kişisel sorumlulukları ve haklarının bilincinden yoksun “sözde” eğitilmiş yarı cahil bir kitle.

 Ankara Ticaret odasının yayımladığı “Grafiklerle Halimiz”e göre; kadınlarımızın dörtte biri okuma yazma bilmiyor. Kongo ve Kenya ile nerede ise aynı düzeydeyiz. Türkiye’de bir

milyon kız çocuğu okula gidemiyor. Ortalama eğitim süresi 3.6 yıl. Eğitime ayrılan pay Ürdün’de yüzde 7.3, Mozambik’te bile yüzde altı iken Türkiye’de ise sadece yüzde iki. Ülkemizde 7.5 milyon kişi henüz adını dahi yazamıyor. Tabloyu daha da uzatmak mümkün ama değişmeyen sonuç ortada çok acınacak bir durumdayız.

Peki okullara gidemeyenlere yayın eğitim kapsamında yapılanlar yeterli mi? Maalesef örgün öğretimin bile sorunlarla boğuştuğu, derslik ihtiyacını öğretim çağında bulunan nüfusun oranına ve artış hızına ayak uyduramayan bir ülkenin yaygın öğretim adıyla geniş halk kitlelerinin eğitimi ile ilgili yapabileceklerinin sınırını tahmin etmek zor olmasa gerek. Öncelikle bu eğitim yeteri kadar bir kitleye ulaştırılamıyor.

Çeşitli merkezlerde özellikle Halk Eğitim Merkezleri aracılığı ile yapılan eğitimin; eğitim konuları açısından çağın gereği ve koşullarına hiç de uygun olmadığını tespit edebiliyoruz. Gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde halk, üretimin bir parçası olarak üretken ve artı değer yaratacak konu ve alanlarda kurslar ve diğer yöntemlerle üretken bir eğitim ortamına çekilirken, ülkemizde; biçki-dikiş, nakış, boyama, ebru gibi “estetik ve sanatsal anlamı olabilir” diye değerlendirilebilecek ancak; boş, ekonomik bir önemi olmayan, üretimden kopuk ve eğitimden ziyade ruhsal terbiye, sabır ve uyuşukluk içerisinde zamanı cömertçe harcamayı esas alan uygulamalar ısrarla sürdürülmektedir. Evet, ne kadar övünülecek bir tablo değil mi?

Bedri AĞAÇ